Photon w Krainie Emocji

1. Powitanie i wprowadzenie do tematu  (6 minut)

• Nauczyciel wita dzieci i mówi:

„Dzisiaj odwiedzi nas robot Photon, który trafił do Krainy Emocji. Photon nie zawsze rozumie, co czuje, dlatego potrzebuje waszej pomocy. Waszym zadaniem będzie nauczyć go rozpoznawać emocje i pokazać mu, jak można sobie z nimi radzić”.

• Nauczyciel zadaje pytania:
  • Co to są emocje?
  • Jakie emocje znacie?
  • Czy każda emocja jest potrzebna?
  • Czy złość albo smutek są złe?
• Nauczyciel podkreśla, że wszystkie emocje są ważne, ale nie każde zachowanie pod wpływem emocji jest dobre.

2. Zabawa wprowadzająca „Pokaż emocję” (8 minut)

• Dzieci stoją w kole.
• Nauczyciel pokazuje kartę z nazwą emocji lub obrazkiem buźki (Załącznik 1), a dzieci mimiką i gestem pokazują daną emocję.
• Po każdej emocji nauczyciel pyta:
  • „Po czym poznaliście tę emocję?”
  • „Jak wygląda twarz osoby, która czuje złość/smutek/radość?”

3. Podział na grupy (5 minut)

Nauczyciel programuje robota Photon, który dzieli klasę na 4 grupy. Każda grupa otrzymuje nazwę:

• Grupa 1: Odkrywcy Radości,
• Grupa 2: Strażnicy Spokoju,
• Grupa 3: Detektywi Złości,
• Grupa 4: Tropiciele Smutku.

Każda grupa wybiera osoby odpowiedzialne za rolę:

• Programista – obsługuje tablet i programuje trasę Photona,
• Nawigator – wskazuje trasę na macie,
• Czytelnik – odczytuje kartę sytuacji,
• Reporter – przedstawia odpowiedź grupy,
• Opiekun robota – pilnuje bezpieczeństwa pracy z Photonem.

Jeżeli grupa jest mniejsza, jedna osoba może pełnić dwie funkcje.

4. Zadanie główne „Photon szuka emocji” (30 minut)

1. Każda grupa losuje jedną kartę sytuacji (Załącznik 2).
2. Dzieci zastanawiają się, jaką emocję może czuć bohater opisanej sytuacji. 
3. Programują robota Photon tak, aby dojechał na pole z odpowiednią emocją.
4. Po dotarciu Photona do pola emocji grupa wykonuje trzy zadania:

• Nazywa emocje, które odczuwa bohater sytuacji.
• Wyjaśnia, dlaczego bohater może tak się czuć.
• Programuje reakcję Photona, dobierając kolor, dźwięk lub ruch do emocji.

Przykład:

Karta sytuacji: „Kuba zgubił swój ulubiony piórnik i nie może go znaleźć przed lekcją”.

Dzieci mogą wskazać emocje: smutek, strach lub zdenerwowanie.

Photon może:

• zaświecić się na niebiesko jako smutek,
• poruszyć się wolno,
• wydać cichy dźwięk.

Następnie grupa podaje sposób pomocy:

„Można pomóc Kubie poszukać piórnika albo powiedzieć nauczycielowi”.

5. Prezentacja grup  (17 minut)

Każda grupa prezentuje swoje zadanie przed klasą.

Schemat wypowiedzi grupy:

• „Nasza sytuacja to…”
• „Uważamy, że bohater czuje…”
• „Poznajemy to po tym, że…”
• „Photon pokazał tę emocję przez…”
• „Można sobie z tą emocją poradzić w taki sposób…”

Nauczyciel podkreśla, że w jednej sytuacji można czasem czuć więcej niż jedną emocję. Ważne jest, aby umieć o nich mówić.

6. Podsumowanie zajęć  (16 minut)

Nauczyciel pyta dzieci: (3 min)

• Czego dzisiaj nauczył się Photon?
• Która emocja była najłatwiejsza do pokazania?
• Która emocja była najtrudniejsza?
• Co można zrobić, gdy ktoś czuje złość?
• Co można zrobić, gdy ktoś jest smutny?

Na koniec dzieci uzupełniają krótką kartę pracy „Mój sposób na emocje”. (13 min)

7. Ewaluacja zajęć  (8 minuty)

Na zakończenie nauczyciel prosi dzieci, aby zastanowiły się, czy podobały im się dzisiejsze zajęcia. Każde dziecko otrzymuje małą kartkę i rysuje na niej buźkę, która najlepiej pokazuje jego odczucia:

Przykłady:

 😊 zajęcia bardzo mi się podobały,
😐 zajęcia były w porządku,
☹️ zajęcia mi się nie podobały.

Chętne dzieci mogą powiedzieć, dlaczego wybrały taką buźkę.