Julia Sienkiel i Sylwia Radziszewska
Kod przyjaźni – co zasila naszą relację?
Odniesienie do podstawy programowej
III. Edukacja społeczna: 3) przyjmuje konsekwencje swojego uczestnictwa w grupie i własnego w niej postępowania w odniesieniu do przyjętych norm i zasad; 4) ocenia swoje postępowanie i innych osób, odnosząc się do poznanych wartości, takich jak: godność, honor, sprawiedliwość, obowiązkowość, odpowiedzialność, przyjaźń, życzliwość, umiar, powściągliwość, po moc, zadośćuczynienie, przepraszanie, uznanie, uczciwość, wdzięcz ność oraz inne, respektowane przez środowisko szkolne
Cele zajęć
- kształtowanie postaw prospołecznych
- wymienia cechy prawdziwego przyjaciela
- wyjaśnia, w jaki sposób jego zachowanie i słowa mogą wpływać na innych
- współpracuje w grupie
- słucha pytania nauczyciela i konstruuje do niego odpowiedź
- budowanie pozytywnych relacji rówieśniczych poprzez naukę współpracy i empatii
Metody pracy
- rozmowa
- burza mózgów
- metoda sytuacyjna
- metoda praktyczna
Formy pracy
- grupowa
- indywidualna
Materiały
- klej
- pytania sytuacyjne - jedno dla każdego ucznia
- tablet
- taśma malarska
- grubsza chusta do nakrycia robota
- arkusz papieru z narysowaną / wydrukowaną baterią
- tablica magnetyczna
- zielone i czerwone paski - składowe baterii - dwa na każdego ucznia
Załączniki
Przebieg zajęć
1. Powitanie i rozmowa wprowadzająca:
Nauczyciel wita uczniów i wyjaśnia, że na dzisiejszych zajęciach porozmawiają o przyjaźni.
Nauczyciel zadaje pytania:
- Kim jest przyjaciel?
- Jakie są cechy prawdziwego przyjaciela?
- Czy macie w swoim otoczeniu osoby, które możecie nazwać mianem przyjaciela?
2. Zabawa „Sensor bliskości”
Nauczyciel pokazuje uczniom, jak działa robot. Uczniowie mają za zadanie pojedynczo podejść do robota, ale nie mogą go dotknąć ani wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Gdy uczeń podejdzie delikatnie do robota, ten zaświeci się na żółto. Gdy uczeń podejdzie zbyt szybko, robot cofnie się. Nauczyciel steruje robotem. Gdy każdy uczeń zapozna się z robotem wspólnie z nauczycielem, wyciąga wnioski z zabawy: w kontakcie z drugim człowiekiem trzeba pamiętać o jego granicach. Uczniowie mogli w praktyce z robotem tego doświadczyć.
3. Budowanie „Baterii przyjaźni"
Nauczyciel korzysta z wcześniej wykonanego bloku kodu do zabawy z robotem. Za pomocą taśmy malarskiej tworzy linię prostą - „Ścieżkę Relacji”. Stawia robota na jednym końcu taśmy. Robot ma za zadanie dotrzeć do drugiego końca taśmy – mety, ale jego „bateria” zależy od decyzji uczniów. Arkusz z narysowaną baterią prowadzący przyczepia do tablicy magnetycznej, a następnie czyta przykładowy scenariusz, np. „Twój przyjaciel dostał złą ocenę i jest mu smutno. Co zrobisz?". Jeśli:
Opcja (A): Uczeń odpowie coś, co wzbogaca przyjaźń – głaszcze robota po głowie, a ten zmienia kolor na zielony, wydaje dźwięk zadowolenia i porusza się o 10 cm do przodu. Uczeń otrzymuje zielony pasek, który przyczepia na tablicy do arkusza z baterią.
Opcja (B): Uczeń odpowie coś, co niszczy przyjaźń – kładzie chustę na głowie robota, a ten zmienia kolor na czerwony, wydaje dźwięk niezadowolenia i porusza się o 10 cm do tyłu. Uczeń otrzymuje czerwony pasek, który automatycznie zmniejsza poziom baterii i nakleja go na baterii.
Po każdej rundzie następuje sprawdzenie poziomu baterii i położenia robota względem mety.
4. Zakończenie zajęć
Uczniowie wraz z nauczycielem siadają w kręgu. Nauczyciel zadaje pytania podsumowujące:
- Czy wymyślanie odpowiedzi na pytanie było trudne?
- Jak myślicie, czy w prawdziwym życiu łatwiej jest „naładować” kogoś pozytywną energią, czy go „rozładować”?
Wniosek: Nasze słowa i zachowania są jak kod sterujący – mogą pchać kogoś do przodu albo sprawić, że poczuje się skrzywdzony i cofnie się do tyłu jak robot.