Asia P.
Czytaj i Koduj "Pan Hilary"
Odniesienie do podstawy programowej
I. Kształcenie zintegrowane – edukacja polonistyczna Uczeń: I.1.1 – uważnie słucha wypowiedzi i korzysta z przekazywanych informacji. I.1.2 – czyta ze zrozumieniem proste i krótkie teksty. I.1.3 – recytuje wiersze i czyta teksty z podziałem na role. II. Edukacja matematyczna i logiczna Uczeń: II.1.1 – stosuje logiczne rozumowanie w prostych sytuacjach życiowych. II.2.1 – planuje czynności i dostrzega związki przyczynowo-skutkowe. III. Edukacja informatyczna Uczeń: III.1.3 – programuje proste obiekty i roboty w wizualnym języku programowania. III.1.10 – planuje i tworzy sekwencje poleceń. VII. Edukacja społeczno-emocjonalna i artystyczna Uczeń: VII.1.3 – rozpoznaje i nazywa emocje swoje oraz bohaterów literackich. VII.2.1 – współpracuje w grupie, respektuje zasady. VII.4.1–2 – wyraża emocje poprzez ruch, dźwięk, kolor, mimikę (tu: reakcje robota). VII.5.1 – rozwija swoją kreatywność i twórczą ekspresję.
Cele zajęć
- uważnie słucha wiersza Juliana Tuwima „Pan Hilary” i potrafi opowiedzieć jego treść własnymi słowami,
- rozpoznaje i nazywa emocje bohatera (np. złość, zdziwienie, radość, strach),
- odgrywa emocje przy pomocy robota (zmiana koloru oczu i czułków, dźwięki),
- współpracuje w grupie, przestrzegając ustalonych zasad,
- programuje prostą trasę robota na macie,
- tworzy sekwencje poleceń, aby robot odwiedzał kolejne miejsca związane z treścią wiersza,
- łączy elementy literatury z kodowaniem i technologią,
- rozwija logiczne myślenie i umiejętność planowania kroków,
- czerpie radość z rozwiązywania problemów i twórczej zabawy,
- wyciąga wnioski z własnych działań i potrafi podsumować swoją pracę.
Metody pracy
- Praca z tekstem literackim – czytanie wiersza, rozmowa o treści i emocjach bohatera.
- Metoda problemowa – planowanie trasy robota i analizowanie wskazówek.
- Zabawa dydaktyczna – wcielanie się robota w rolę Pana Hilarego.
- Metoda pokazowa – prezentacja przez nauczyciela pierwszego etapu programowania.
- Dyskusja i refleksja – rozmowa o napotkanych trudnościach, emocjach i efektach pracy.
Formy pracy
- indywidualna,
- grupowa,
Materiały
- Wiersz Juliana Tuwima „Pan Hilary”
- Mata do kodowania (jedna na grupę)
- Urządzenia do programowania robota
- Obrazki miejsc, w których Pan Hilary szuka okularów - zał. 1
- Przykładowe rozłożenie obrazków na macie - zał. 2
Załączniki
Przebieg zajęć
1. Wprowadzenie
- Nauczyciel wita uczniów i zapowiada, że będą wspólnie czytać wiersz i pomagać Panu Hilaremu odnaleźć okulary, używając robota.
- Czytanie wiersza Juliana Tuwima „Pan Hilary”:
Biega, krzyczy Pan Hilary:
„Gdzie są moje okulary?”
Szuka w spodniach i w surducie,
W prawym bucie, w lewym bucie.
Wszystko w szafach poprzewracał,
Maca szlafrok, palto maca,
Skandal! – krzyczy – nie do wiary!
Ktoś mi ukradł okulary!
Pod kanapą, na kanapie,
Wszędzie szuka, parska, sapie!
Szuka w piecu i w kominie,
W mysiej norze i w pianinie.
Już podłogę chce odrywać,
Już policję zaczął wzywać.
Nagle zerknął do lusterka…
Nie chce wierzyć… Znowu zerka.
Znalazł! Są! Okazało się,
Że....... (je ma na własnym nosie!)
- Krótka rozmowa:
- Jakie emocje przeżywał Pan Hilary?
- Gdzie szukał okularów?
- Gdzie w jakich kolejnościach odwiedzał te miejsca.
2. Wyjaśnienie zadania
Robot Photon wciela się w rolę Pana Hilarego. Dzieci będą programować jego trasę na macie, aby odwiedzał miejsca poszukiwań z wiersza.
Za każdym razem robot zmienia kolor oczu i czułków oraz wydaje odpowiedni dźwięk, aby pokazać emocje bohatera:
-
Zdziwienie – żółte oczy, czułki migają, robot mówi: „Ojej!”
-
Złość – czerwone oczy, burczenie, pomruk niezadowolenia
-
Śmiech – zielone oczy, wesołe chichotanie
-
Strach – niebieskie oczy, dźwięk „brrr” (drżenie)
-
Radość (finał) – kolorowe oczka i czułka oraz okrzyk „Hurra!”.
3. Programowanie robota
Nauczyciel rozdaje grupom obrazki miejsc i układa je na macie. Wskazówki narracyjne (prowadzi nauczyciel, uczniowie odpowiadają ruchem robota):
-
„Szuka w spodniach i w surducie, w prawym bucie, w lewym bucie” – robot idzie do pola z butem → oczy czerwone (złość).
-
„Wszystko w szafach poprzewracał” – robot idzie do szafy → oczy żółte (zdziwienie).
-
„Pod kanapą, na kanapie” – robot idzie do fotela/sofy → robot sapiący, czerwone oczy.
-
„W piecu i w kominie, w mysiej norze i w pianinie” – robot porusza się po kilku polach, wyraża strach – niebieskie oczy, dźwięk drżenia.
-
„Już policję zaczął wzywać” – robot wydaje głośny dźwięk syreny.
-
„Nagle zerknął do lusterka” – robot dociera do pola z lustrem → oczy tęczowe, melodia radości, okrzyk „Hurra!”.
4. Refleksja
Rozmowa z uczniami:
– Jakie emocje wyrażał Pan Hilary?
– Jak robot pomagał nam je pokazać?
– Co było łatwe, a co trudne w programowaniu?
Uczniowie oceniają zajęcia, pokazując palcami (1–5).
5. Podsumowanie i wnioski
Zajęcia łączą literaturę z kodowaniem i robotyką. Robot staje się bohaterem wiersza, co budzi emocje i angażuje dzieci.
Zmiana kolorów i dźwięków pozwala odgrywać emocje Pana Hilarego, a stopniowanie trudności sprawia, że każdy uczeń może znaleźć coś dla siebie.